Geen woorden

Lieve allemaal,

Geen plaatjes bij dit bericht. Enkel woorden op papier. Ik zou niet weten wat voor plaatje ik hierbij moet zetten, dus ik schrijf je een brief.

Zoals de titel al zegt: ik heb hier geen woorden voor. En tóch wil ik er iets over zeggen, want ik ben echt intens geraakt en het is dat ik nu alleen achter mijn laptop zit, zodat ik het even kan laten bezinken, maar ik wil dat dit niet meer gebeurt. Dat is misschien ijdele hoop, maar het leven is te mooi om te laten beheersen door een eetstoornis.

Instagram-bericht

Wat is er dan? Vraag je je misschien af. Het was een instagram bericht van iemand die ik eigenlijk helemaal niet ken, maar wel volg, waardoor ik door ben gaan klikken. Ik kwam op een andere pagina van iemand die ik helemaal niet ken, maar zij was overleden aan een eetstoornis. Ik heb geen idee welke, geen idee hoe, geen idee verder, maar dat kwam binnen. En hard.

Wat ik voelde? Pijn. Maar pijn is geen emotie. Als ik het in een emotie moet omschrijven: verdriet. Verdriet en angst. Angst omdat ik weet dat er veel meer mensen zijn die lijden aan een eetstoornis, waarvan sommigen het misschien ook niet gaan halen. Ik wil niet dat zo’n ziekte nog meer slachtoffers kan maken, ik wil samen met je hiertegen strijden, want ik weet dat je uiteindelijk veel sterker bent dan je eetstoornis.

En dan is er nog machteloosheid, maar dat is ook geen emotie. Ik weet namelijk hoe krachtig een eetstoornis kan zijn, maar dat herstel mogelijk is. Ik weet allen niet hoe ik je kan bereiken. Ik wil naast je staan als coach en ik wil je stap voor stap laten ervaren dat je sterker bent dan jouw gedachten over eten, dat de wereld aan je voeten ligt en dat er zoveel mooie dingen zijn om te ontdekken buiten jouw gecontroleerde wereld op het gebied van eten.

Kracht

Tegelijkertijd weet ik ook hoeveel kracht een eetstoornis over je kan hebben. Hoe sterk deze geworteld kan zijn in je. Hoe je bijna je eetstoornis lijkt te zijn. Hoe je compleet in paniek kan raken als er iets anders loopt dan gepland en hoe sterk je je voelt elke keer als jouw plan slaagt.

Maar, je bent je eetstoornis niet. Jij bent jij. Jij bent uniek. Niemand is zoals jij bent. En het kost misschien wat graafwerk, maar ergens diep vanbinnen brandt jouw eigen vlammetje. Beetje bij beetje kan je die vlam aanwakkeren en zo stapje voor stapje steeds sterker worden. Je bent zo mooi als persoon.

Machteloosheid

Ik schreef al eerder over de machteloosheid die ik voelde bij het lezen van dit bericht, maar dit geldt vaak ook voor de omgeving. Ouders, vrienden, vriendinnen, andere familie en naasten zien vaak al lang dat het niet goed gaat, maar zelf heb je niks door. Iedereen wil helpen, maar weet niet hoe. Je moet toch weer gewoon gaan eten? Wees blij dat je lekker veel mag eten! Tsja, werkte het maar zo. Een eetstoornis is een van de lastigste dingen om als buitenstaander (net als voor iemand met een eetstoornis) mee om te gaan. Er is zoveel onbegrip, zoveel frustratie (EET NOU GEWOON!) en pijn, want het is zo lastig om te veranderen. Je wil als omgeving zijnde vanalles doen, je wil kunnen toveren, je wil wakker kunnen worden uit een nare droom en het feit dat je je naaste steeds verder weg ziet zakken versterkt al deze gevoelens.

Vaak wordt de focus gelegd op eten. Logisch als iemand gevaarlijk veel ondergewicht heeft. Vaak is het eten zelf juist niet het probleem, maar zit er veel meer achter. De kans is dus dat als je als omgeving zijnde op het eten blijft focussen, blijft pushes om meer te eten, de plank compleet mis slaat. Dit leidt tot onbegrip en je raakt emotioneel steeds verder van elkaar verwijderd en alle nare gevoelens worden versterkt. Het eten is belangrijk, maar jezelf veilig voelen, welkom voelen en geliefd voelen is er ook nog en is in mijn visie een voorwaarde om de strijd aan te gaan.

Tot besluit

Wat kan je als omgeving nu doen? Daar wil ik graag mee afsluiten.

Vanuit mijn eigen ervaring zou ik zeggen: Geef liefde, heel veel liefde. Ik schreef in de vorige alinea dat je je naaste steeds verder weg ziet zakken, maar laat dit niet gebeuren door de band tussen jullie. Erken de angsten en probeer niet te pushen. Natuurlijk ben je als naaste hartstikke bang voor de gevolgen, dat snap ik. Ventileer dit ook met iemand en krop dit niet op. Maar weer weet, een eetstoornis heb je niet expres, het overkomt je en het is zó krachtig, dat je er zelf ook niet uitkomt. Samen wellicht wel? Wees een steun, ga samen de strijd aan en laat in ieder geval blijken dat gevoelens die er zijn oké zijn.

Ook al snap je er niks van. Het is ook niet te snappen. Ik snap het ook nog steeds niet helemaal. Belangrijker is om toe te werken naar een leven zonder eetstoornis, want dat is er en dat is ont-zet-tend mooi.

Mijn gedachten gingen alle kanten op tijdens het schrijven van deze blog, maar ik hoop dat ik er een redelijk duidelijk verhaal van heb kunnen maken. Wat ik hoop dat je hier nu mee doet? Ik heb geen idee, maar ik hoop dat ik je een beetje bewust heb kunnen maken van de gevoelens die spelen in- en rondom een eetstoornis. Ik hoop dat je als je een eetstoornis hebt uit durft te reiken naar hulp en bij werkelijk alle vragen mag je me een bericht sturen of bellen.

Liefs,

Mieke

P.S. Mooie site voor hulp en tips

https://www.proud2bme.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *