Ik kan het niet

Regelmatig komen mensen bij mij op vervolgconsult die op enig moment kennis maken met een stemmetje (zo wordt het het vaakst genoemd) dat hun toefluistert “Ik kan het niet”. Natuurlijk hartstikke niet-helpend, maar als er zo veel mensen mee komen, waarschijnlijk wel heel menselijk. In deze blog beschrijf ik door middel van een hardloop-analogie hoe ik hiermee om ben gegaan.

Mijn kennismaking met het “Ik kan het niet”-stemmetje

Ik liep vanmorgen een stuk hard en ik had mezelf een redelijk ambitieus doel gesteld. 22 kilometer. Zo ver had ik nog nooit gelopen. Toen, maakte ook ík kennis met dat stemmetje. Direct kwamen er alleen maar argumenten waarom het mij niet zou gaan lukken.

  • Ik had het nog nooit gedaan, het was me nog nooit gelukt (meest voorkomende ook in relatie tot afvallen/aankomen)
  • Ik had een ontzettend drukke en hectische week achter de rug (ook veel voorkomend “ja maar deze week liepen er zoveel dingen bij elkaar, ik had er echt geen tijd voor
  • Ik had slecht geslapen (slecht slapen heeft ook invloed op voedingskeuzes)
  • Ik zag er tegenop, ik wist dat het zwaar ging worden en lang ging duren (hetzelfde met een traject om op een gewicht te komen dat bij jou past)
  • Ik wist dat ik heel vaak op zou kunnen geven onderweg (ook bij een traject om op een gewicht te komen dat bij jou past

Ik neem jullie dus mee in mijn run, want men, wat was het een gevecht. Trouwens vooraf wél even een mededeling. Ik schrijf dit niet om aan te geven dat het zo knap is dat ik 22 kilometer heb gerend. Wél voor de mentale les erachter.

Kilometer 1 – 11 “Ik kan het niet”

De eerste paar kilometers vroeg ik me voortdurend af of ik hier wel goed aan deed. Ik heb ontelbaar vaak “Ik kan het niet” gedacht, maar met de kilometer die erbij kwam, werd het “Ik kan het niet” gevoel minder. Wél dreunde het steeds sterker door mijn hoofd: “Je bent al zo lang bezig en je bent nog niet eens op de helft!”. En dan waaide het ook nog zo hard… Pff, als ik maar over die helft heen zou zijn, dan zou het me lukken. En als dat stemmetje nou eens op zou houden, zou ik misschien nog kunnen genieten van mijn run…

Kilometer 1 – 11 in mijn praktijk

En juist in die eerste helft dacht ik dus aan mijn praktijk. Hoe vaak kom ik niet tegen dat mensen als een berg opzien tegen het traject om aan te komen/af te vallen. Het is spannend, want je gaat met jezelf aan de slag. Ik bied geen zogenaamde ‘quick fix’, dus je weet dat het even gaat duren, je omgeving kan je steunen, of niet, etc. Precies zoals ik met mijn run dus. En geloof me, zoals het bij mij na elke kilometer makkelijker wordt, zo wordt het voor jou ook met elk stapje makkelijker. Kleine stapjes gaan jou resultaat geven. Ik praat hier trouwens bewust niet over kilo’s, want vaak gaan hier mentale stappen aan vooraf.

Kilometer 11 – 16 “Ik ben verdwaald”

Ging het net zo lekker, liep ik in een bos waar ik compleet de weg kwijtraakte. En elke keer als ik de weg weer had gevonden, dacht ik, was ik toch weer op een andere plek dan ik dacht. Ondertussen liep ik lekker en ik dacht ‘dan maar genieten van de natuur onderweg’, maar een lichte onrust lag toch wel aan het oppervlak. Ik kreeg wel vertrouwen in die 22 kilometer, maar minder vertrouwen in mijn richtingsgevoel. Als klap op de vuurpijl zag ik uiteindelijk de bordjes ‘Nistelrode’. Shit… dat was nog wel even naar huis!

Kilometer 11 – 16 in mijn praktijk

Ook in mijn praktijk zie ik mensen vaak de weg kwijt raken, de weg zoeken en misschien weer even verder van huis moeten beginnen dan waar je eerder was. De weg kwijt raken en dan weer verder van huis moeten beginnen gebeurt vaak wanneer dingen ‘anders zijn dan anders’, of wanneer je voor jou ‘verboden voedsel’ gaat proberen, wanneer je een blessure krijgt en minder kan bewegen, of wanneer je op een andere manier uit je dagelijkse ritme wordt gehaald. Stiekem, vind ik het altijd ergens ook fijn wanneer dit gebeurt, want dat is het leven! Het leven is geen vast ritme en kan altijd onverwachte wendingen nemen. De weg zoeken zie ik vaak wanneer mensen gaan experimenteren met andere dingen eten en is vaak een heel leerzaam proces!

Kilometer 16-19 “Pijn”

Shit, het begint pijn te doen. Ik had ondertussen al op kilometer 8 en 15 een dextrotje genomen, maar mennn, de verzuring begon me parten te spelen. En dan had ik nog mijn knie die begon te zeuren. Volgens mij was het tijd om te stoppen. Zie je wel, ik kan het niet. Ik maakte kilometer 19 vol en ging wandelen. Luisteren naar je lichaam is key, toch?

Kilometer 16-19 in mijn praktijk

Dit zie ik vaak gebeuren als het een tijdje niet lukt. Wanneer mensen vastlopen en voor hun gevoel ‘geen resultaat’ meer halen. Opgeven is dan de makkelijkste keuze. Het is maar weer bewegen ‘Ik kan het niet’. Maar, waar een wil is, is een weg…

Kilometer 19-22 “Zal ik dan maar opgeven?”

Ik dacht weer terug aan dat stemmetje dat ik vaak tegen kom in mijn praktijk. Ik dacht aan hoe sterk je mindset kan zijn en ik nam me voor: Het hoeft niet snel, maar ik ga het wel doen! Ik nam mijn laatste dextrotje dat ik bij me had, checkte of mijn benen na het wandelen weer redelijk oke waren en rende een kilometer. Toen voelden mijn benen weer net als toen ik ging wandelen. Dan maar weer even wandelen. En weer een kilometer. Weer even wandelen. En ik was er! Het duurde wat langer dan gepland, ik liep ook wat langzamer dan gepland, maar ik had het gedaan! 22 kilometers, zie je wel, ik kan het wel!

Kilometer 19-22 in mijn praktijk

Wanneer mensen uiteindelijk toch niet besluiten om op te geven en doorgaan, dan kom je in mijn kilometer 19-22. Vallen en opstaan. Er zijn periodes dat het goed gaat, dan gaat het weer even wat minder, maar het gaat erom dat je je na die mindere periodes weer herpakt. Waardoor gaat het wat minder? Kan je de oorzaak daarvan wegnemen? Of moet je leren ermee om te gaan en door te gaan. Misschien moet je even een ‘wandelpauze’ nemen? Het hoeft niet snel te gaan om resultaat te zien, als je er maar aan blijft werken.

De ‘Ik kan het niet’-lessen samengevat

  • Jouw proces lijkt altijd een grote berg, maar zolang je er niet aan begint wordt die niet kleiner.
  • Met elke stap die je zet wordt het stemmetje kleiner
    Je gaat een paar keer van het door jou uitgestippelde pad af raken, maar zolang je er weer op terug komt is er niks aan de hand.
  • Opgeven lijkt makkelijk, maar levert je niks op
  • Vaak duurt jouw proces langer dan je wil
  • Het hoeft niet snel, als je maar doorgaat.

Wat zijn jouw tips tegen het “ik kan het niet”-stemmetje? Deel ze hieronder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *