Waarom deel ik mijn ervaring?

Afgelopen maandag deelde ik een erg persoonlijke post of Facebook. Ik merk dat ik vooral op deze persoonlijke verhalen over mijn anorexiaverleden veel reactie krijg. Dat het zo knap is dat ik mijn ervaring deel, dat ik zo sterk ben, dat mensen het nog niet wisten en andere lieve reacties. Ik vind deze reacties op mijn persoonlijke, kwetsbare posts natuurlijk erg lief en fijn, maar ik deel ze met een andere reden. En hoewel die reacties natuurlijk leuk zijn, wil ik die reden(en) toch even met jullie delen.

Betekenis van mijn ervaring

Kijk, natuurlijk is het hebben van anorexia niet leuk. Waarschijnlijk hoef ik dat niemand te vertellen. Toch kijk ik er echt niet alleen negatief op terug. Hoe cliché het ook klinkt: Ik heb er zó veel van geleerd en ik heb echt mezelf leren kennen. Juist in de ervaring van mijn ‘downs’ heb ik geleerd hoe ik verder wil. Weet ik nu dan precies wat ik wil? Dat is een andere vraag. Wat ik wel weet is wie ik ben, waar ik voor sta en hoe mijn gedachtes/gevoel werken. Waar mijn punten liggen om aan te werken (want ja, ook al werk ik als coach, dat betekent natuurlijk niet dat ik zelf alles perfect kan en doe) en hoe ik mezelf wil ontwikkelen.

Ups and Downs

Vaak zie je op internet / social media alleen het bijna perfecte plaatje, je hoort alleen de fijne verhalen van de buurvrouw en op het schoolplein wordt alleen maar verteld hoe geweldig alle kids zijn. Heel goed, aandacht voor het positieve, wat ervoor zorgt dat het positieve groeit! Maar, wat niet/minder gedeeld wordt zijn de lastige dingen. De dingen waardoor jij je rot gaat voelen en misschien wel in een bepaald patroon terecht komt waar je je steeds rotter door gaat voelen. Maar tegelijkertijd ook de dingen waar je ontzettend veel van kan leren als je actie onderneemt. Er tegenin gaat. Gaat denken in oplossingen in plaats van problemen. Gaat praten.

Daarom deel ik óók de ervaring van downs

Natuurlijk deel ik ook graag ups. Maar weet je, zonder downs waren er geen ups. Zoals ik al eerder zei: de ervaring van downs zorgt ervoor dat je groeit en dat je kan leren. Dáárom vind ik het belangrijk om ze te delen. Niet om respect of medelijden te krijgen, maar om jou te laten zien hoe je ermee om kan gaan. Natuurlijk is dat mijn subjectieve beleving en hoeft wat voor mij werkt niet voor jou te werken. Toch kan je er misschien inspiratie, hoop of tips uit putten.

Je bent niet alleen

Bovendien deel ik die momenten om ervoor te zorgen dat jij weet dat je niet de enige bent met niet-helpende gedachtes of niet-helpend gedrag en om hier meer openheid over te krijgen. Je bent niet alleen én, je kan leren om ermee om te gaan, zodat je er niet meer door in z’n greep wordt gehouden.

Ik hoop dat ik dát kan bereiken met mijn verhaal. Dat jij met jouw niet-helpende gedachtes of niet-helpend gedrag aan de slag gaat. Dat hoeft natuurlijk niet alleen. Je mag om hulp vragen. Een professional, een goede vriend/vriendin of familie, het maakt niet uit wie je om hulp vraagt, als je het maar doet als dat nodig is. Ik werk zelf natuurlijk als (ervaringsdeskundige) leefstijlcoach maar zoek echt iemand die bij je past. Dat zeg ik in ieder geval uit mijn ervaring. Ik ben door mensen begeleid die ontzettend kundig waren, maar waar ik ‘de klik’ niet mee voelde. Ging niet werken niet. Zoek dus de juiste persoon. Daarmee kan je zoveel bereiken.

Taboe

Voor de omgeving: Geloof me, ik be- en veroordeelde mezelf genoeg, ik wist dat het niet normaal was, ik voelde me KUT (excuse my French), maar ik durfde er niet over te praten. Bang om raar gevonden te worden (oké en ook bang dat de anorexia van me afgepakt zou worden toentertijd) of dat er over me gepraat zou worden. En geloof me, dat gebeurde.

En dat gebeurt nu nog steess wel eens. Nog regelmatig (sinds ik er zelf open over ben en een normaal gewicht heb wel minder) hoor ik dat er achter mijn rug om vragen gesteld zijn. Over me gepraat is. En dát doet pijn. De taboe is minder, maar is er nog steeds. En ook daarom deel ik mijn ervaring, om de taboe rondom eetproblematieken te verminderen. Dus heb je vragen: ik heb nog nooit een vraag gehad waar ik geen antwoord op wilde geven, dus kom maar op 🙂

Kwetsbaar

Ervaring

En ja, door het delen van mijn ervaring maak ik mezelf kwetsbaar. Maar weet je, ik geloof dat daar ook een kracht in zit. Ik vind eigenlijk dat mensen veel vaker kwetsbaar zouden mogen zijn. Want weet je, elke keer een soort ‘schild’ naar de buitenwereld opzetten maakt je ook niet gelukkiger. Sterker nog, ik denk eerder dat je daar ongelukkiger van wordt, want juist door te praten over je ervaring krijg je (ik in ieder geval) lucht.

Ik geloof dat het kwetsbaar zijn en jouw ervaring en beleving durven delen bevrijdend kan werken. Voor jezelf en voor anderen. Een soort van ‘open-up’ effect (ik kan even geen beter woord verzinnen, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel. Misschien schrijf ik er later nog wel een blog over). En ik heb besloten dat ik heel blij ga zijn met alle lieve reacties en ga proberen om me niet te laten raken door, misschien ooit, negatieve reacties. Die gaan ongetwijfeld komen. Mensen gaan ongetwijfeld iets vinden (iedereen vindt namelijk altijd wat), so what. Als ik er maar 1 of 2 mensen een steuntje mee in de rug kan geven dan is me dat meer dan waard.

4 Replies to “Waarom deel ik mijn ervaring?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *